Her sene olduğu gibi bu sene de EA FC ile tekrardan buluştuk. Uzun bir süre oynadık ve sizler için detaylarıyla birlikte inceledik. Olumlu, olumsuz tüm yönlerini detaylarıyla birlikte sizlere aktardık. Gelin lafı daha da uzatmadan EA FC 26 incelememize başlayalım. 

EA FC 26 ne sunuyor? 

EA FC serisi, her yıl üzerine koyarak kendini devam ettirmeye çalışıyor. Tabii, bu konuda bazı dönemler başarılı olamayabiliyor. Bu yapımla birlikte, oyuna kayda değer bazı yenilikler geldiğini söyleyerek başlayabiliriz. Özellikle oynanış tarafında, oyunculara farklı modlar sunulmaya çalışılmış ve dinamiklerde bazı değişikliklere gidilmiş. Buna ek olarak kariyer kısımlarında da irili ufaklı değişiklikler de meydana gelmiş.  

Oynanıştaki değişiklikler 

EA FC 25 ile birlikte oynanış sisteminde bazı değişiklikler yaşanmıştı. Oyun, bizlere iki farklı temel oynanış sistemi sunuyordu. Bunlardan birisi rekabet, diğeri ise gerçekçilik odaklıydı. Her ne kadar çok kapsamlı olmasa da oyunculara bir seçenek sunulması güzel bir detaydı. FC 26 ile birlikte de bu durum daha gelişmiş bir şekilde karşımıza çıkıyor. Artık oyunu oynarken birbirinden farklı iki mod arasında seçim hakkı sunuluyor. Bunlardan biri “Authentic Gameplay” olarak adlandırılan ve oyunculara gerçekçi bir deneyim yaşatmayı hedefleyen oyun modu. 

Bu modla birlikte oyuncuların hızları, tepkileri, topun hızı ve diğer tüm detaylar gerçek bir futbol maçının hızına ve ağırlığına yakın olacak şekilde ayarlanıyor. Yani oyun daha yavaş fakat gerçekçilik daha yüksek oluyor diyebiliriz. Tabii, bu durum sadece tek kişilik veya arkadaş grupları ile oynanan çoklu oyunlarda geçerli.

Ultimate Team tarafında ise tek bir oynanış modu seçeneğimiz bulunuyor. “Competitive Gameplay” olarak adlandırılan bu sistemde, çoğu oyunda bildiğimiz ve kullandığımız sistemin benzeri bulunuyor. Oyuncular ve oyun daha hızlı akıyor, rekabet daha çekişmeli geçiyor. Oyuncular, yaşamak istedikleri oyun deneyimlerine göre bu iki seçenekten birini seçerek ilerleyebiliyor. Oyunun bu konuda oyuncuları düşünmesi ve seçenek sunması artı yazmış diyebiliriz.  

Temel oynanış mekanikleri ne alemde? 

EA FC 26’nın bizlere sunduğu oyun modlarının yanı sıra temel mekaniklerde de bazı değişiklikler yaşanmış. Bunların başında kaleciler geliyor diyebilirim. EA FC 25’te uzaktan çok fazla gol atıyordum. Aynı şekilde vurduğum plaselerin çoğu da gol olmayı başarıyordu. FC 26 ile birlikte bu durum biraz değişmiş. Artık kaleciler kolay kolay uzaktan şut yemiyor. Aynı şekilde plaseleriniz de eskisi kadar rahat kaleyi bulmuyor. 

Bir önceki oyunda “Zaten nerden vurursam vurayım giriyor.” mantığının bu oyunda ortadan kalkması ve artık daha temkinli yaklaşma gereği duymamız oyun deneyimini keyiflendiren bir unsur olmuş. Tabii, online taraftaki oyunlar için bu durum farklı olabilir. Oradaki dinamikler, oyuncu farkları ve kaliteleri arasında büyük farklar olabildiği için gol sayıları da oldukça değişken olabiliyor.  

Pas ve şut sistemlerinde düzenlemeler yapılmış. EA FC 25 ile birlikte pas oyunu oynamak zor bir hale gelmişti. Gerek isabetlilik gerekse hissiyat açısından zayıf gelmişti. Bu yapımla birlikte bu durum da azalmış diyebilirim. Artık pas oyunu kurmak daha keyifli hale gelmiş. Paslar daha oturaklı ve gerçekçi hissettirmeyi başarıyor. Şut sistemi de aynı şekilde bir önceki yapıma göre üstüne koymuş.

Aynı şekilde bir önceki yapımda karşımıza çıkan absürt goller de bu yapımla birlikte rafa kalkmış diyebilirim. Gol atmak artık daha zor ve uzaktan vurduğunuz her şut kaleye girmiyor. EA FC 26, pas ve şut mekaniklerinde oyuncuları tatmin etmeyi başarabilecek düzenlemelere imza atmış.  

Geçtiğimiz yıllarda eklenen “Zamanlı Bitiricilik” olayı da bu yapımla birlikte kaldırılmış. Geliştiriciler, büyük ihtimalle bu özelliğin çok az bir kesim tarafından kullanıldığını fark etti ve bu özelliği kaldırmış. Bunun yerine daha önceki oyunlarda da bulunan yerden şut mantığını getirmiş. Zamanlı bitiricilik özelliğini neredeyse hiç kullanmayan bir oyuncu olarak, eski sistemi birkaç kez kullandım. Devasa bir fark yaratmıyor fakat sizlere sunduğu çeşitlilik ve zor durumlarda aniden gol çıkartabilmenize imkân vermesi keyif seviyesini artıran unsurlardan olmuş.  

Oyundaki temel mekaniklerden birisi olan defans sistemi de bu oyunda daha kompleks bir hale gelmiş. Zaten EA FC ismine geçiş yapıldığından bu yana her yeni oyunda defans sistemi daha karmaşık ve zor bir hal alıyordu. Bu oyunda da bu gelenek bozulmamış. Defans yapmak, artık birkaç tuşa basıp bırakmaktan ibaret değil. Adam adama, alan savunması, ileride baskı ve defans çizgisi gibi alanlarda ciddi manada özveri harcamanız gerekiyor. Bu kısımda yapacağınız en ufak hata bile rakibin kaleci ile karşı karşıya kalmasına neden olabiliyor. EA FC serisindeki defans sitemi genel olarak sizi zorluyorsa, bu yapımda da bu durumun devam edeceğini söyleyebilirim.  

Zorluklar arasındaki dengesizlik 

Oyunda yer alan zorluklar arasındaki dengeler, geçen sene olduğu gibi pek iyi sağlanamamış. “Profesyonel” zorluktan “Dünya Klası” zorluğuna geçmek, aynı şekilde “Dünya Klası” zorluğundan “Efsanevi” zorluğuna geçmek, rakip yapay zekada ciddi farklara sebep oluyor. Bu aradaki dengenin daha stabil ayarlanması sağlanabilirmiş. Bunun dışında yapay zekâ genel olarak iyi çalışıyor. Özellikle yapay zekâ zorluğunu yükseltmek, rakip oyuncuların reflekslerini ve sahaya yerleşimlerini ciddi anlamda etkiliyor. Tabii, bu durumun kendi takımınız için geçerli olduğunu söyleyemem. Hem kontrolün sizde olması hem de kurduğunuz oyun sistemi, takımınızın yapay zekâ performansını ciddi oranda etkiliyor. 

Kariyer modu ve yenilikleri 

Benim gibi birçok oyuncu, bu oyunu kariyer modu odaklı oynayabiliyor. Online tarafa çok bulaşmadan kariyer yaparak keyif almaya çalışıyor. Peki EA FC 26 bu keyfi oyunculara iyi bir şekilde sunmayı başarabiliyor mu? Bu soruya cevabım çok net olmasa da “Evet” diyebilirim. Kariyer modunda bu oyunla birlikte bazı değişiklikler yaşanmış. Bu değişiklikler, kariyerin doğasını çok daha iyi bir hale getirmiş. Örneğin artık futbolcular kendi aralarında olay çıkartabiliyorlar. Ya da size gelip “Benim maaşım neden diğerlerinden az? Böyle devam ederse oynamak istemiyorum.” gibi sitemlerde bulunabiliyorlar. 

Aynı şekilde gerçek hayatta olduğu gibi hastalanabiliyor, uzun süreli sakatlıklar yaşayabiliyor ve hatta bazı sakatlıklar oyuncuların kariyerini dahi sonlandırabiliyor. Bu tarz yenilikler, kariyer modunu oynayan oyuncular için devasa olmasa da iyi sayılabilecek bir yenilik sunuyor. Tabii, bunun dışında kalan kısımların genellikle aynı olduğunu söyleyebilirim. EA FC 25’te nasıl bir kariyer deneyimi yaşıyorsanız, burada da aynı şekilde bu durum devam ediyor. Çok büyük beklentilere girmemekte fayda var.  

Teknik direktör kariyeri için gelen bir mod daha bulunuyor. Oyun içerisinde “Canlı” olarak adlandırılan bu mod, özünde bir challenge modu gibi çalışıyor. Oyun sizlere bir zaman aralığı veriyor ve bu zaman aralığı arasında istenilen hedefleri tamamlamanızı istiyor. İşin kritik tarafı ise bu modun sadece zaman öldürmekten başka bir işe yaramaması. Yani bu modda girip bir challenge tamamlamak sizlere çok da büyük bir avantaj sağlamıyor.

Bazı Ultimate Team ödülleri dışında bir avantajı yok. Bu da bu moda olan motivasyonu ciddi oranda azaltarak oyuncuyu kendinden uzaklaştırabiliyor. Yine de “Girip biraz zaman öldüreyim.” diyenler için denenebilir bir mod olmuş. 

Oyuncu kariyeri ise bildiğimiz mantıkla devam ediyor. Bu tarafta herhangi bir yenilik beklememekte fayda var. Geçtiğimiz yıllardan bildiğimiz, tanıdığımız oyuncu kariyeri modu hala devam ediyor. Ufak birkaç değişiklik olsa da bunları fark etmek için dikkatinizi vermeniz gerekiyor.  

Ultimate Team ve diğer online özellikler

Öncelikle akıl sağlığımı korumak açısından bu oyunun online tarafına çok girmediğimi söyleyerek başlamak istiyorum. Her ne kadar bundan 3-4 yıl önce dereceye girecek kadar çok vakit geçiriyor olsam da artık online tarafta yer almıyorum. Yine de girip özelliklere bir göz attım tabii. Bu alanda herhangi bir değişiklik var mı derseniz de çok olmasa da mevcut olduğunu söyleyebilirim.

Bu yenilikler de genel olarak oynanış tarafında değil. Daha çok Ultimate Team görevleri, kart alma, kadro kurma sistemlerinde ufak değişikliklere gidilmiş. Bunun dışında, oynanış olarak bir önceki oyun ile benzer bir deneyim vadediyor. 

Clubs modunda ise çoğu oyuncunun ısrarla dile getirdiği birden fazla takımda yer alabilme özelliği bu yapımla birlikte gelmiş. Yani farklı takımlarla maç yapabilmek için mevcut takımınızdan ayrılmanıza gerek kalmıyor. Aynı anda 3 takımda birden forma giyebiliyorsunuz. Güzel ve kullanıcı dostu bir yenilik olduğunu söyleyebilirim. Tabii, bu özellik çok daha önceden de getirilebilirdi.  

EA FC 26 ile gelen Türkçe spiker 

Belki de bizim için bu yılın en büyük yeniliği, yeni eklenen Türkçe spiker desteği oldu. Artık EA FC serisinde resmî bir şekilde Türkçe spiker bulunuyor. Maçın anlatımını tecrübeli spiker Özkan Öztürk yaparken, yorumcu koltuğunda da hepimizin eğlenceli mizacı ile tanıdığı Ertem Şener yer alıyor. İnternette her ne kadar ortam ikiye bölünse de ben spiker performansının başarılı olduğunu düşünenlerdenim.

İngilizce spikerlerin tepkileri ve yorum stili ile benzer bir ton yakalanmış. Tabii, buradaki fark bizim bu alana girişimizin çok yeni olması. Oyuncular tarafından kıyaslanan İngilizce spiker, neredeyse oyunun piyasa sürülmesinden bu yana devam ediyor ve üzerine koyarak gelişiyor. Türkçe spiker de her yeni oyunda daha da gelişecek ve ideal deneyime yaklaşacaktır. Şu anlık bu spiker kalitesinin ve anlatımının iyi bir düzeyde olduğunu söyleyebilirim. 

Arayüz tasarımı 

FIFA isminin bırakılması ve EA FC ismine geçiş yapılması ile birlikte değişen en kritik detaylardan birisi de oyunun arayüzü olmuştu. Ben, yeni arayüzün oldukça basit ve estetikten uzak olduğunu düşünen taraftaydım. Buna ek olarak oldukça yavaş kalıyordu. EA FC 26 ile birlikte arayüz her ne kadar aynı olsa da biraz daha hızlı çalıştığını söyleyebilirim.

Menüler arasında geçiş, tuş tepkimeleri vs. Daha oturaklı ve hızlı bir hale gelmiş. Tabii, bu unsurların daha iyi hale gelmesi arayüzü iyi bir konuma getirmiyor. Hala daha iyi bir arayüz tasarımı oluşturulabileceğini düşünenlerdenim. 

Grafikler ve teknik detay 

EA FC 26, görsel olarak da bu yıl tatmin edici bir şekilde karşımıza çıkmış. Bir önceki oyuna göre devasa yenilikler var mı? Hayır. Peki gelişmiş mi? Evet. Her yeni oyunla birlikte görsel tarafta da geliştirmeler doğal olarak oluyor. Bu farklar her ne kadar devasa olmasa da teknolojinin gelişim hızına göre ideal bir gelişim var diyebiliriz. Yansımalar, ışıklandırmalar ve oyuncu animasyonları bir önceki oyuna göre daha iyi hale gelmiş. Oyuncu animasyonları, stadyum ve taraftar detayları da aynı şekilde bir önceki yapıma göre daha iyi bir seviyeye ulaşmış.  

Biz oyunu PlayStation 5 üzerinden deneyimledik. Bu deneyim sırasında da birkaç çökme dışında herhangi bir olumsuz deneyimle karşılaşmadık. Bu durum her ne kadar PlayStation 5 tarafında stabil olsa da PC tarafında birçok şikâyet bulunuyor. Bu şikayetlerin başında oyunun FPS problemleri ve sürekli çökmesi gibi detaylar var. EA FC oyunlarının konsol odaklı bir geliştirme süreci olması nedeniyle PC tarafında optimizasyon problemleri sıklıkla yaşanıyor. Eğer oyunu PC için alacaksanız, bu durumu dikkate almanızda fayda var.  

EA FC 26 İnceleme: Son sözler

EA FC 26, bir önceki oyun ile devasa farklara sahip değil. İrili ufaklı bazı değişiklikler yapılmış ve güncel kadrolarla yeniden bizlere sunulmuş. Oynanış kısmında yapılan bazı değişiklikler oyunu daha keyifli bir hale getirmiş olsa da daha iyisi yapılabilirmiş dedim.

Online tarafta ise ne yazık ki kayda değer pek bir yenilik bulunmuyor. Yine de bir futbol oyunu oynamak istiyorsanız, son yıllarda karşımıza çıkmış en rafine “EA FC” deneyimini sunduğunu söyleyebilirim. Özellikle Türkçe spikerin eklenmiş olması, biz Türk oyuncular için büyük bir nimet. Peki bu oyun tam fiyattan alınır mı? Hastası değilseniz indirim beklemenizi öneririm.  

Olumlu

• Pas ve şut sistemleri daha oturaklı ve gerçekçi olmuş.
• Kariyer modundaki spontane gelişen olaylar farklı bir tat katmış.
• Türkçe spiker
• Oyuncuya sunulmuş iki farklı oynanış tarzı

Olumsuz

• Oyuncu kariyeri, Ultimate Team gibi alanlarda neredeyse yenilik yok diyebiliriz.
• PC tarafındaki teknik problemler bazı oyuncuların oyunu oynamasına engel oluyor.
• Zorluk dengesizlikleri ve savunma sisteminin gün geçtikçe zor bir hale gelmesi.
• Özgünlükten uzak ve yavaş arayüz.

The post EA FC 26 İnceleme: Bu Sahalar Biraz Fazla Tanıdık… appeared first on SaveButonu.

MotoGP serisinin en yeni üyesi MotoGP 25, devasa yapımlarının birbirlerini gölgede bırakmak için yarıştığı bir haftada çıkmış olabilir. Ancak bazı yönleriyle serinin kıdemlilerinden çok acemilerine hitap ediyor. Buna rağmen dikey öğrenme eğrisiyle oyuncusunu zorlayan MotoGP 25, yeni modları ve Unreal Engine 5 ile yenilenen görselliğiyle serinin hayranlarını da memnun edebilir.

MotoGP 25 inceleme dosyamızda serinin yeni üyesinin önceki yıla kıyasla neler sunduğuna, serinin hem severlerine hem de yeni tanışanlarına neler vadettiğine bir bakalım.

 MotoGP 25 İnceleme – Oyun Modları

MotoGP 25’in serinin önceki oyunlarından sonra devrimsel mekanikler getirdiğini söylemek mümkün değil. Her ne kadar önceki oyunlarda piste çıkmamış olsam da Milestone’un seriye vites attırdığını söyleyemem. Fakat yine de Grand Prix yarışlarının arasında nefes alırken oynayabileceğiniz, oldukça keyifli üç farklı mod, MotoGP 25’in serinin hayranlarını da memnun edecek derinliğe götürüyor. 

Minibikes, Motard ve Flat Track modlarında aslında farklı sürüş disiplinlerinde kendimizi test ediyoruz. Örneğin Minibikes modunda daha küçük yarış motorlarında yarışıyoruz. Manevralara daha sert tepkiler veren bu motorlar, kariyer modunda alıştığımı GP motorlarından sonra çok farklı hissettirdi. 

F1 24 İnceleme Dosyası: Yılın En Tartışmalı Yarış Oyunu

Motard ve Flat Track ise Minibikes’a göre daha zorlayıcı yapıdalar. Örneğin Motard modunda yine farklı motorlarla asfalt zeminde yarışırken, Flat Track’teki ilk yarışımda duvara çarpmış gibi hissettim. Eski Need for Speed oyunlarındaki gibi gaz verip, keserek öne geçtiğiniz bir yapıyı benimseyen Flat Track’te yolda kalmak çok zor. Ama oyun bunun üstesinden gelme konusunda oldukça motive edici. Dolayısıyla MotoGP 25 oyun modlarıyla da benden geçer not aldı.

Kariyer Modu Nasıl Olmuş?

Oyunun kariyer modu ise MotoGP 24’teki kariyer modunun üzerine küçük fakat etkili bazı değişiklikler getirmiş. Geliştirici Milestone tüm modu elden geçirmek yerine, yarışçılarla birebir kapıştığımız bazı meydan okumalarla kariyer modunu zenginleştirmiş.

Hem meydan okumalarda hem de kariyer modunun doğal akışında sıklıkla yaptığım şey ise motoru test etmek oldu. Ancak ekiplerin bir test sınırı var ve test yaparken üreticilerin aldığı notları gözden geçirmek ve parçaların ne kadar yükseltilebileceğine dikkat etmek gerekiyor.

Aslında birçok araç simülasyon oyununda gördüğüm ve çok sevdiğim bir karar süreci var. Her şeyi mikro düzeyde geliştirmeye çalışmak ve en küçük ayarlamaların bile pistte etkisini görmek için uğraşmak keyifli. Bir de bunun üzerine oynanış kabiliyetimin vakit geçtikçe artmasıyla MotoGP 25 benim için çok keyifli bir oyuna dönüştü.

Fakat öğrenme hiçbir zaman belli bir doğruda gitmez. MotoGP’nin en yeni halkasında da bariyerlere çarpmak mümkün. Oyun her ne kadar tüm yönleriyle çok daha erişilebilir bir hale gelse de karmaşık gaz hareketlerinin üstesinden gelmek hala biraz zorlayıcı. Burada da devreye mühendis bileşeni giriyor. MotoGP 25’te mühendisinizle konuşup zorluk yaşadığınız noktalarda rehberlik ederek gelişmenizi sağlayan ipuçları sağlıyor.

Serinin Hayranları Belki De Es Geçmeli…

Serinin önceki oyunlarında onlarca saat asfalt ağlatan kıdemlilerin MotoGP 25 hakkında bolca şikayet edeceği noktalar olacak diye düşünüyorum. Ben 30 saati aşkın oynanış süremde ne kadar keyif alsam da, MotoGP 24’ün başarılı adımlarının kaybolan izlerini birçok kez hissettim.  

Fren ve yol tutuş mekaniklerindeki pişmemişlik ve keskin oynanış eğrisi sanal motorculuk kariyerimdeki en problemli noktalar oldu. Küçük bir dönüşte yaptığım hata bile oyunun acımasız fizik mekanikleri tarafından kurban edilmeme yol açtı. Bunun başta benden kaynaklı olduğunu düşünsem de küçük bir araştırmadan sonra geliştirici Milestone’un yapay zekanın farklı bir fizik modelinde oynadığını öğrendim.

Fakat ilk 5-6 saatteki bu adaletsizlik, oyunu öğrenmeye çalışma isteğim ve en basit haliyle motor sürmenin verdiği keyifle yerini kabullenmeye bıraktı. 10.saatten sonra oyunun farklı modlarında keyif alıyor, bir sonraki virajda rakiplerimi nasıl yeneceğimi planlayıp gaz ve fren oyunları yapıyordum.

Serinin kıdemli oyuncuları arasındaki büyük bir kitle MotoGP 25’in seleflerine göre farklı yönlerde geriye gittiğini söylemiş. Oyunun özellikle Steam üzerinde aldığı incelemeler, serinin Unreal Engine 5’e geçmesine rağmen teknik, oynanış ve de görsel açıdan vites düşürdüğünü bile belirtmiş. 

Buradaki en sık okuduğum eleştirilerden biri oyunun halihazırda bir Arcade modu olmasına rağmen Pro modunu da kolaylaştırmaları hakkında. Geliştirici Milestone, oyuncu tabiriyle “çok kasmadan” oynamak isteyenler için bir mod sunarken, profesyonel modda gerçekçi fizik mekaniklerinin işlediği bir deneyim vadediyor. Ancak o deneyimi bile basitleştirmek kıdemlilerin MotoGP 24’ü konsollarından ya da bilgisayarlarından kaldırmadan önce bir daha düşünmelerini sağlayabilir.

Seriyle Tanışanlar İçin İdeal

Ancak önceki MotoGP oyunlarını hiç oynamamış biri olarak, beni mekanikleri alıştırma sürecindeki bazı zorluklar ve dikey öğrenme eğrisine rağmen MotoGP 25, ne oynayayım diye oyun ararken “dur biraz yarışayım ya” dedirtmeyi başardı.

Bence, günün sonunda bir simülasyon oyunu ya da profesyonel yarış oyunu ne kadar derinlik vadederse vadetsin ulaşması gereken noktada budur. Tekrar oynama aralıkları kısa ve oynanış süreleri uzunsa bir oyuna bağlanmışsınız demektir. MotoGP 25, Unreal Engine 5’ten kaynaklı olduğunu düşündüğüm bazı takılmalarına rağmen seriye giriş yapmak isteyenlere önereceğim bir oyun olacak.

MotoGP 25 İnceleme – Son Söz

Sonuç olarak MotoGP 25 her ne kadar seleflerinin izinden radikal adımlarla ayrılmasa da dikey öğrenme eğrisinin sonunda sunduğu modları ve ödüllendirici deneyimiyle seri acemilerini mutlu edecektir. Unreal Engine 5 görselliği sayesinde hem seriye yeni adım atanları hem de kolaylaştırılmış yapısını sineye çekebilecek seri kıdemlilerini “bir tur daha” demeye zorlayacak kadar çekici. Zorlukları ne kadar konuşulsa da, her virajda biraz daha ustalaşma tatmini arayanlar için MotoGP 25, engelleriyle dahi keyif veren bir başlangıç noktası olmuş.

Olumlu

• Geliştirilmiş kariyer modu
• Yeni oyuncular için erişilebilir
• Ödüllendirici oynanış döngüsü

Olumsuz

• MotoGP 24 üzerine büyük yenilikler getirmiyor
• Fizik motoru bazen çok affedici olabiliyor
• Oyuna alıştırma (onboarding) sürecinin iyileştirmeye ihtiyacı var

The post MotoGP 25 İnceleme Dosyası: Erişilebilir Motorculuk appeared first on SaveButonu.

Hayallerimizdeki hayatları yaşadığımız, en azından karakterlerimize yaşatmaya çalıştığımız yaşam simülasyonlarının şimdilik son ve en iddialı görünen temsilcisi inZOI oyunculara erken erişim sürecinde neler vadediyor gelin ön inceleme ile bir bakış atalım.

Yıllardır kayda değer en önemli temsilcisinin The Sims serisi olduğu yaşam simülasyonu türü haliyle pek çok oyuncunun kafasında bu seri ile özdeş. Ancak inZOI Studio tarafından geliştirilen ve yayıncı koltuğunda Krafton’un oturduğu inZOI arkasına büyük bir beklenti rüzgarı alarak karşımıza çıkmaya hazırlanıyor. Oyunu erken erişim sürecinde deneyimleme fırsatı bulmuş ve kendini bildi bileli yaşam simülasyonları (tamam itiraf ediyorum, çoğunlukla The Sims serisi) ile haşır neşir ben sevgili editörünüze de inZOI ön inceleme yazısı kaleme almak düştü.

Karakter Yaratma Ekranı ile Başlayalım

Unreal Engine 5’in gücünü arkasına alan inZOI etkileyici ve detay seviyesi ile şaşırtan gerçekçi grafikler ile karşımıza çıkıyor. Haliyle bu detaycılık seviyesi ve gerçekçilik karakterlerimizde de kendini gösteriyor. ZOI’lerimizi yaratırken yüzündeki küçücük bir benden tırnaklarının uzunluğuna, göz bebeklerinin şeklinden (evet şeklinden) makyajının en ine ayrıntısına kadar pek çok farklı detaya müdahale edebiliyoruz. Bunun yanında eksikler yok mu, elbette var. Karakter yaratma ekranında en çok dikkatimi çeken eksik kıyafet seçeneklerinin azlığı oldu ancak bunu hem erken erişime, hem de kıyafetler üzerinde dilediğimiz gibi oynamalar yapabilme özgürlüğümüze bağlıyorum. Oyunun hazır sunduğu kıyafetler pek çeşitli olmasa da biraz vakit ayırarak ZOI’nizi bir k-pop yıldızı veya moda ikonu gibi giydirmeniz mümkün. Seçtiğiniz kıyafetin yakasından koluna kadar her şeyi değiştirerek bambaşka bir parça ortaya çıkartabilirsiniz. Kısacası zevkinize uygun bir kıyafet bulamadıysanız ona en yakın giysiyi bulduktan sonra üzerinde kendi değişikliklerinizi yaparak karakterinize “haute couture” bir tasarım giydirebilirsiniz.

Karakter yaratma ekranının sunduğu şeyler karakterimizin dış görünüşü ile de sınırlı değil. ZOI’lerimizin kişiliklerine, hayat amaçlarına ve tutkularına da yine bu ekrandan seçiyoruz. Oyun bize toplamda 18 kişilik tipi ve özelliği arasında seçim yapma imkanı sunuyor ve bu kişilik özellikleri karakterimizin davranışlarının bir nevi temelini oluşturuyor. Örneğin girimci karakterler stresle öteki kişilik tiplerindeki karakterlerden daha çok katlanabiliyorlar. Bu karakter özellikleri oyun boyunca ZOI’ler arasındaki iletişimi de etkiliyor. Örnek vermek gerekirse tam da bekleneceği üzere otoriter ZOI’ler ve özgür ruhlu karakterler pek de anlaşamıyorlar.

Karakteri Yarattık, Sıra Başımızı Sokacak Bir Yer Bulmakta

InZOI karakter yaratma ekranındaki çeşitliliği inşa konusunda da sürdürüyor. Yıllarca The Sims’in her bir oyunu başında ayrı ayrı dirsek çürütmüş biri olarak başlangıçta inZOI’nin inşa sistemine alışmak ne yalan söyleyeyim beni biraz zorladı ancak bir kez alıştıktan sonra da devamı çok kolay geldi. Oyun erken erişimde karakterimizi sokaklarına dilediğimizce atabileceğimiz ve birbirinden farklı temalara sahip 3 şehir ile karşılıyor. Benim tercihim şehir yaşantısından yana oldu ancak siz dilerseniz karakterinizi sakin bir sahil kasabasında keyif çatmaya da yollayabilirsiniz. İnşa kısmına geri dönecek olursak inZOI eşyalar konusunda da özelleştirme noktasının üzerine epeyce eğilmemizi sağlıyor. Pek çok farklı eşya arasından dilediğinizi seçtikten sonra bunları dilediğiniz gibi kişiselleştirmeniz mümkün. Örneğin bir yatakta karar kıldıktan sonra malzeme türünden rengine, yatak örtüsünün kumaşından bu kumaşın dokumasına kadar neredeyse her detaya kendi dokunuşunuzu katabiliyorsunuz. Ha derseniz ki “benim o kadar vaktim de sabrım da yok” öyleyse sizi oyunun sunduğu hazır evlere doğru alalım. Şahsen ben öyle yaptım.

InZOI’nin en dikkat çekici yanlarından  bir tanesi de oyuna istediğiniz nesneyi ekleyebiliyor oluşunuz. 3D printer sayesinde yüklediğiniz bir fotoğrafı oyun içerisine 3 boyutlu model olarak aktarıp kullanabiliyorsunuz. Buna farklı kıyafet ve aksesuarlardan tutun eş eşyalarına veya süslemelere kadar pek çok şey dahil. InZOI’yi diğer rakiplerinin önüne geçiren en büyük özelliklerden birisi bana kalırsa bu. Ayrıca şimdiden muzip oyuncuların yaratacakları “enteresan” tasarımları da merak etmiyor değilim. Bunun yanında geliştiricilerin de sık sık üzerinde durdukları konulardan biri hareketler ve mimiklerin de videodan oyuna aktarılabileceği ancak dürüst olmak gerekirse bunu denemedim ve nasıl bir performans gösterdiği konusunda fikrim yok.

Peki ZOI’lerimizin Hayatları Nasıl Geçiyor?

Karakteri yarattık, evimizi dayadık döşedik. Sıra geldi kendimizi sokaklara vurmaya. Geliştiriciler her ne kadar The Sims rakibi olmadıklarını söylemiş olsalar da oyuncular olarak pek çoğumuz oyunu pek çok ve haklı sebeple The Sims serisi ile kıyaslıyoruz. InZOI yıllardır alıştığımız The Sims serisine göre çok daha gerçekçi bir ortam sunuyor. Bu gerçekçilik yalnızca karakter görünüşleri veya grafikler ile alakalı da değil. Örneğin bir yerden bir yere gitmek istediğinizde şehrin sokakları arasına karışmak, toplu taşımayı kullanmak gerekiyor. Bunun yanında The Sims serisinin kendine has ve felaketler karşısında kimi zaman sarkastik kalan mizah anlayışı da inZOI’de yok. Her şey çok daha gerçekçi olmasına karşın oyunun derinlerinde bir yerlerde bazı şeylerin havada kaldığı hissinden bir türlü kurtulamadım. Önümde gerçekten yaşayan ve canlı gibi görünen bir dünya olsa da belki erken erişimin azizliğinden olsa gerek o gerçekçilik maskesinin zaman zaman parça parça döküldüğü pek çok yer oldu. Sokaklar dolu görünse de etkileşime girdiğiniz diğer karakterler şimdilik birer robottan farksız hissettiriyorlar. Örneğin diyaloglar. Farklı konularda sohbet etmeye çalıştığımda gerek diyalogların, gerekse de konuşmaların döngüye girdiğini hissettiğim pek çok an yaşadım.

Tüm bunları bir kenara bırakıp standart bir ZOI’nin bir gününden bahsedelim. Karakterlerimiz bekleneceği çok çeşitli ihtiyaçlar ve sorumluluklara sahipler. Örneğin okula giden bir karakteriniz varsa ödevlerinizi yapmalı ve okulda aktif olmalısınız. InZOI bu noktada da The Sims serisinden ayrılıyor. Karakteriniz ofisteyken çalışma alanını dışarıdan izlemek zorunda kalmıyorsunuz ancak bu süreyi pek de aktif geçirebileceğiniz de söylenemez. Ofis çalışanı bir ZOI işe gittikten sonra günün önemli bir kısmını burada harcıyor, bize de bu süreyi ufak tefek şeylere müdahale edebilsek de çoğunlukla oturup zamanın geçmesini beklemek kalıyor. Ancak hakkını da yemeyelim, inZOI bazıları uçuk kaçık (örneğin bir k-pop idolü olabilirsiniz!) bazıları da ayakları son derece yere basan pek çok farklı kariyer yolu sunuyor. Bunlar arasından tam zamanlı veya yarı zamanlı olarak da seçim yapabilir, hatta isterseniz freelance de çalışarak hayatınızı idame ettirmeye çalışabilirsiniz.

Gelelim Son Sözlere

InZOI yaşam simülasyonlarına pek çok farklılık ve yepyeni harika detaylar eklese de erken erişim sürecinde olduğunu sıklıkla hissettiriyor. Oyunun hala pek çok eksiği ve zaman zaman kırıldığı yer olsa da bu sıkıntıların bazılarının tam sürüm ile birlikte çözüleceğini umuyorum. Oyun bu haliyle verdiği pek çok vaadi gerçekleştiriyor, burası net ancak tüm bunları adını koymanın zor olduğu ve hiç de doğal hissettirmeyen bir soğuklukla yapabiliyor. Yine de yanlış anlaşılmasın, inZOI kesinlikle tam potansiyeline ulaştığında başında zamanın nasıl akıp gittiği anlaşılmayan o oyunlardan biri olmaya aday.

The post inZOI Ön İnceleme: Sims’in Tahtına Aday mı? appeared first on SaveButonu.

Kingdom Come Deliverance 2 ile Orta Çağ’a geri dönüyor. Her ne kadar ilk oyuna kıyasla daha dik bir alışma eğrisi sunsa da Warhorse Studios, RPG türünün yeni mihenk taşlarından birine imza atmış. Kingdom Come Deliverance 2, sabreden oyuncuyu bolca ödüllendiren başından kalkması güç bir orta çağ macerası sunuyor.

Bir devam oyunundan beklentiler genellikle serinin geliştiricisinin portföyüne göre şekillenir. Örneğin stüdyonun ilk oyunu Kingdom Come Deliverance gibi kendine has özellikleri olan ancak cilası nispeten eksik bir orta çağ RPG’si ise, devam oyunundan astronomik beklentilerimiz olmaz.

Dolayısıyla ilk oyunu neredeyse her açıdan ileriye taşıyan bir yapım beklemek belki adil olmayabilir. İşte bu yüzden Kingdom Come Deliverance 2 btüm ihtimalleri ortadan kaldıran bir oyun olmuş. Belki de çok az kişinin sahip olduğu büyük beklentilerin de ötesine geçen oyun, orta çağın zorlu yaşantısını, eşsiz bir gerçeklikle birleştirmey ibaşarmış.

Her ne kadar son tüketici olarak stüdyonun yetenek havuzunu, geliştirme bütçesini ve yatırımcılarının endişesini düşünmek gibi sorumluluğumuz olmasa da Warhorse Studios’un Kingdom Come Deliverance 2 ile bu başarıya nasıl ulaştığını çok merak ediyorum. Gelin, gerçekçiliği ve ilmek ilmek örülmüş dünyasıyla Henry’nin yeni öyküsünü ele alalım.

Kingdom Come Deliverance 2 İnceleme: Orijinali her açıdan ileriye taşımak

Warhorse imzalı devam oyunu henüz ilk dakikalarında açılışıyla bizi orta çağda yine çok zor bir hayat beklediğinin sinyallerini veriyor. İlk oyundan perişanlıktan kahramanlığa giden yolculuğumuzda tekrar perişanlık dönemine dönerek başlıyoruz.

Yine de Henry’i daha önce tanıyor olmanın getirdiği aşinalık Kingdom Come Deliverance 2’nin içinde kaybolmaya hazır dünyasına girmemde yardımcı oldu. Fakat bu aşinalığa rağmen saatler içinde oluşturduğum Henry’nin, Bohemya ile arasındaki dinamik ilişkiye neredeyse şaşırmadan kalamadım.

Nasıl giyindiğim, nerede ne yaptığım, hangi silahla dövüştüğüm veya nasıl konuştuğum belki de hiçbir RPG’de olmadığı kadar önemliydi. Kingdom Come Deliverance 2 her ne kadar beni mektup görevindeki bir demircinin rolüne koysa da zorlu Bohemya’da neredeyse istediğim her şey olabilirdim. Yeni beceri sistemi ve her yönü ilmik ilmik örülmüş anlatım tasarımıyla tüm ihtimaller sistemsel olarak da destekleniyordu.

Oyun dünyasının benim oluşturduğum Henry’e tepki verme noktasındaki inandırıcılığı, Warhorse Studios’un belki de bu devam oyunu ile başardığı en büyük şey. Eğer daha büyük bir başarısı varsa o da “bu denli serbest bir sandbox ile çizgisi belli bir RPG olma arasında kurduğu enfes denge” olabilir.

Kingdom Come Deliverance 2’deki açık dünya ve ana hikaye dengesi harika

Benim için harika olan bu şeyler iddialı devam oyunu için aynı zamanda riskli şeyler. Çünkü altı bu kadar doldurulmuş bir özgürlük vaadi, aslında oyuncuların büyük bir kısmının bihaber kalacağı bir oyun dikeyleri kurgulamak demek.

RPG’ler doğaları gereği her oyuncuya olabildiğince farklı öyküler sunmalı elbette. Ama Kingdom Come Deliverance 2’de iki oyuncunun alacağı deneyim o kadar farklı ki, Warhorse’un deneyim edinme ihtimali çok az olan şeyleri düşünüp terzi dikim hazırlaması oyuna aşık olmamı sağladı.

Sanki geliştiriciler her ihtimali düşünmüş ve hem ana hikayede hem de açık dünyada başarısız olacağım tüm etkileşimlerde deneyimden zevk almamı hedeflemiş. Her şeyimi kaybedip kendimi parasız, pulsuz bir çapulcuya dönüştürene kadar Kingdom Come Deliverance 2 beni mutlu etti. Bu noktaya geldiğimde de kayıt iksirimi içip birkaç saat öncesine geri döndüm. Tüm bu döngüyü birkaç kere tekrarlamaktan yorulmadığım gibi bunu saatlerce yapabileceğimi hissettim.

Bu yüzden Kingdom Come Deliverance 2 gerçek RPG severler için inanılmaz bir oyunken, türe aşina olanlar için alışma eğrisi nispeten yüksek bir oyun olabilir. Bu da oyunun neredeyse tüm sistemlerinin gerçekçiliğe olan bağlılığından kaynaklanıyor. Ama bu gerçeklik sadakati ise sürekli dünyayı kurtardığımız RPG’lerden sonra temiz bir nefes oldu diyebilirim.

Bir orta çağ bataklığında yaşanan maceralar ne kadar riskli olabilirse, Kingdom Come Deliverance  2’de de başımıza gelen belalar o kadar büyük. Evreni bitirecek, toprakları zehirleyecek ya da geçitlerden üzerimize yağacak düşmanlar olmadığında, kendinizi karakterleri ve onların öykülerini daha çok umursarken bulabilirsiniz.

KC:D2 organik hissettiren gelişim sistemi sayesinde oyunda XP puanları ve beraberinde gelen dopamin yüzünden değil, Bohemya’da geçen hayatınızın biraz daha kolaylaşması için çabalıyorsunuz. Becerilerin kullandıkça gelişmesi gibi kanıtlanmış RPG formülleri de oyuna çok yakışmış. Her ne kadar gelişim oldukça yavaş olsa da oyunun detaylarla dolu dünyasında vakit geçirirken sıkılmanız çok güç olacak.

Yan görev severler için

Ana hikaye RPG’lerin eti kemiği ise, yan görevleri ruhudur derim hep. Yüksek prodüksiyon değerlerine sahip bir ana hikaye sizi oyunun başından sonuna kadar memnun edebilir elbette. Ancak ana hikayeye sahne olan açık dünyanın da deneyimler vadetmesi gerekir.

Bunu gerçekleştiremeyen oyunlarda açık dünya bir vitrin görevi görebilir. Bu noktada şahane grafikler de işi kurtaramaz. Çünkü bir kum havuzu olması gereken RPG açık dünyası sadece ana hikayeye hizmet eden bir sergi masası haline gelmiştir.

Kingdom Come Deliverance 2 ise hedefi bu anlayışın tam tersine koyarak, her yönüyle inanılır ve yapacak tonla şeyle dolu bir açık dünya sunuyor. Gerçekçiliğini dengelemek için komik karakterler ve ilginç yan görevlere yer verirken, hiç beklemediğiniz anlarda küçük maceralar gibi görünen yan görevler devasa serüvenlere dönüşebiliyor.

Orta çağ dert yuvası

Fakat Bohemya’nın ücra köşelerinde atıldığınız serüvenlerin yanı sıra düzgün beslenmek, iksir hazırlamak ve demircilikte iyice pişmek gerekiyor. Bunların hepsini keyifli mini oyunlarla sunan devam oyunu, kılıcınızı kuşanıp her daim şiddete başvurabileceğiniz bir RPG de değil.

Elbette kasaba ortasında kılıcınızı çekebilir ve temiz bir orta çağ karşılamasına merhaba diyebilirsiniz. Ancak savaşmak, – Kingdom Come: Deliverance 2 her ne kadar dövüş formüllerini çok daha geliştirmiş olsa da – başvuracağınız son şeylerden biri olacak. Çünkü oyunun gerçekçilik sadakati dövüş sisteminin de temelini oluşturuyor.

Dolayısıyla dövüş sisteminin ustalaşması zor bir yapıda olması ve oyunda gereksiz şiddetin çokça cezalandırılması söz konusu olduğu için, birçok oyuncu Kingdom Come: Deliverance 2’den sekecektir. Maalesef her ne kadar kulağa heyecanlı gelse de barutlu silahlar da dövüş formülünü daha da ileriye taşıyan bir eklenti değil. Savaşları hızlandırmak yerine çok daha ağırlaştıran silahlarda gelişmek için onları sürekli kullanmak gerekiyor. Ancak hantal yapıları dolayısıyla bir noktada pes edip tekrar kılıcıma başvurdum.

Kingdom Come Deliverance 2 İnceleme – Son Söz

Kingdom Come Deliverance 2018’de çıktığında sadece belirli bir kesime hitap edeceğini belli etmiş ve oyuncular arasında çok kesin bir ayrıma oturmuştu. Çok büyük bir oyuncu kitlesi henüz oyunun başında oyundan sekmiş olsa da Kingdom Come Deliverance, hem öyküsü hem de teknik altyapısıyla adeta sabredenin muradına erdiği bir oyun olmuştu.

Demircinin oğlunun şövalyeliğe giden yolculuğunu gerçekçi eğilimlerle sunan ilk oyun aynı zamanda performans sorunları, tam pişmemiş dövüş formülü ve çeşitli cilasızlıklarıyla karşımıza çıkmıştı.

Kingdom Come Deliverance 2 ise Warhorse Studios’un hem oyunculardan duyduğu, hem de belli ki kendilerinin de rahatsız olduğu tüm sorunları çözerek geliyor. PC’de neredeyse hiç hataya denk gelmeden ve performans problemi yaşamadan, Henry olarak orta çağda akılalmaz serüvenlere atıldım.

Oyunun sunduğu tüm karakter geliştirme zorluklarını ve oynanış sistemlerini zevkle öğrendim ve içi boş yan etkinliklerden uzak, her tarafı anlamlı etkileşimlerle dolu ferah açık dünyasında kendimi kaybettim. İnatçı kayıt sistemine ve yer yer çok ağır hissettiren karakter gelişim formülüne rağmen Kingdom Come Deliverance 2, uzun yıllar boyunca oynanacak ve her oynanışta farklı anılar bırakacak bir mihenk taşı.

Olumlu

• İçi anlamlı etkileşimlerle dolu, ilmek ilmek örülmüş devasa bir açık dünya
• Takdire şayan oyunculuk performansları
• Sürükleyici ana hikaye
• Derin ve ödüllendirici karakter gelişim sistemi

Olumsuz

• Alışma eğrisi oldukça dik
• Dövüş sistemi yer yer oldukça dengesiz hale gelebiliyor

The post Kingdom Come Deliverance 2 İnceleme appeared first on SaveButonu.

Dragon Age: The Veilguard, karanlık RPG’lerin şahı Dragon Age: Origins ile başlayan serinin 10 yıl sonra gelen en yeni halkası. The Veilguard’ın çıkışı hem RPG severlerin hem de türün hayranları için aslında büyük bir olay. Çünkü bizi Thedas’a tekrar götürecek olan yeni bir Dragon Age oyununun çıkışı uyuyan dev BioWare’in de uyandığı anlamına geliyor.

Fakat Dragon Age: The Veilguard ile geçen yaklaşık 60 saatlik bir oynanış sürecinden sonra keşke BioWare uyumaya devam etseymiş, keşke Thedas ve kahramanları hatrımızdaki gibi kalsaymış diyorum.

Çünkü Dragon Age: The Veilguard şahane grafikleriyle harika manzaralar sunsa da Dragon Age: Origins’in tasvir ettiği ümitsiz, karanlık ve derin Thedas’tan çok uzak. Her yönü hava yastıklarıyla dolu, anlatımında risk almaktan kaçınmış, dövüş formülüyle tekrara düşen ve diyaloglarıyla katlanılmaz hale gelen bir yapım olmuş.

Ancak kör göze parmak diyalogların, Thedas’ın acımasız gerçeksizliğini çöpe atan yeni cilanın ardında Dragon Age: The Veilguard’da sevecek şeyler yok değil. Keşif deneyimini çok keyifli kılan haritalar, detaylı karakter tasarlama ve geliştirme sistemi ve takdire şayan erişilebilirlik seçenekleri oyunun en güçlü yanlarından olmuş.

Ancak 10 yıl beklediğim yeni Dragon Age oyunları hakkında söyleyeceğim tüm şeyler bunlar değil. Gelin, The Veilguard’ın notunu tam verelim ve tüm yönleriyle ele alalım.

BioWare Büyüsünün Evrimi

BioWare oyunlarını gönlümüzün en yüksek tepelerine koymamızın yegane sebebi resmettiği dünyaların inandırıcılığıdır.

BioWare bu inandırıcılığı üst düzey grafikler, yüksek prodüksiyon değerleri ya da acayip sinematik sekanslarla değil, çok iyi kurgulanmış karakterleri ve derin diyaloglarıyla sağlar. Bu yüzden Mass Effect 2’den bir sahneyi hatırlamak benim için daha önce okuduğum etkileyici bir kitabı anımsamak gibidir.

Karakterlerin ara sahneler dışında kurduğu diyaloglar bile hem kendi öykülerin hem de Thedas’tan izler taşır. Bu izlerin etkileyiciliği her yeni Dragon Age oyununda azalsa da serinin The Veilguard’dan önceki en zayıf halkası Dragon Age 2 bile bunu bir nebze başarmıştır kanımca.

The Veilguard’ın bu konudaki karnesi ise karışık. Çünkü oyunun diyaloglarının yarısı BioWare’de uzun mesailer harcayan tasarımcıları tarafından, diğer yarısı da modern bir gençlik dizisinde deneme diyalog yazması istenen bir stajyer tarafından yazılmış gibi hissettiriyor.

Ama konuşmalardaki çiğlik ve karanlık bir fantastik dünyaya göre çok modern hissettiren tonlar diyalogların tek sorunu değil. Bunların yanı sıra bir RPG’nin en temel unsuru olan “kararlarınızın oyuna etki etmesi” formülü oyunun ilk kısmında seçtiğiniz diyalog kararlarında yok denecek kadar az.

Diğer karakterlere söylediğiniz şeyler ve verdiğiniz diyalog kararlarının gerçekten etkisi olduğunu hissetmek başta çok güç. Ancak burada acımasız davranmamak gerek. Çünkü Dragon Age: The Veilguard’in diyalog sistemi ilerleyen noktalarda hem kurgu kalitesi hem de hikayeye etkisi açısından nispeten daha iyi hale geliyor.

Yine de The Veilguard’ın özellikle Rook karakteri ve nispeten kısıtlı hissettiren RPG kaslarıyla bir slow-burner, yani etkisini ağır ağır gösteren ve sempatinizi yavaşça kazanacak bir oyun olduğunu düşünüyorum. Ama Dragon Age: Origins’i sevenler için bunun çok daha uzun süreceğine, hatta belki de hiç yaşanmayacağına eminim.

Yumuşatılmış Bir RPG-lite

Dragon Age’in The Veilguard ile gittiği yönden kesinlikle memnun değilim. Bu kararla birlikte serinin eski hayranlarına değil, yeni bir kitleye hitap etmek istediğini oyunun ilk pazarlama unsurlarından da anlamıştım. Ancak The Veilguard’ın hitap ettiği kitlenin gerçekten var olmadığını düşünüyorum.

Oyun karanlık ve acımasız bir evrende geçen Dragon Age oyunlarında Warden ve Hawke olarak yaptığınız ne varsa silip atarak seriyi bakması çok daha kolay, her yönü yumuşatılmış bir evrende yeniden başlatıyor. Ama burada bir paradoks var.

Çünkü The Veilguard ile seriyi seven oyuncular, nasıl olsa bu noktaya kadar yaptıklarımın bir önemi olmayacak diyerek önceki oyunlara bakmak istemeyecek. Aynı zamanda önceki oyunlardaki ton farkına alışması da güç olacak. Origins ve devamında haarika öyküler yaşayan oyuncular da The Veilguard’da bağ kurabilecek neredeyse hiçbir şey bulamayacak. O zaman bu oyunun kitlesi kimlerden oluşuyor? Siz bu oyunu kime yaptınız?

Eğer hedefiniz herkesin oynayabileceği ancak kimsenin sevemeyeceği bir RPG-lite yapmak ve bu süreçte seriyi şahane kılan neredeyse her şeyin üzerine çizgi atmak ise BioWare’i tebrik ediyorum. Çünkü indirimde satın almayı düşünebileceğiniz, güzel görünen ve bir RPG’den çok hack-and-slash oyunu gibi hissettiren ve unutulmaya mahkum bir aksiyon oyunu yapmışlar.

Ancak neyse ki dövüş sistemi oyunun en güçlü, hatta belki de tek güçlü yanı. Her ne kadar RPG yanı bolca seyreltilmiş bir dövüş formülü söz konusu olsa da, The Veilguard’ın aksiyon sistemi yeni becerilerin kilidini açtıkça  keyifli ve ödüllendirici bir hale geliyor.

Derinlikten Korkan Bir Oyun

Harita tasarımı konusunda The Veilguard, Dragon Age: Inquisition’un geniş ancak içi tekrara düşen aktivitelerle dolu seviyelerinin aksine Origins’in kısıtlı ancak içi dolu dünyasını örnek almış.

Oyunun ritim sorunlarına rağmen bu bölgeleri keşfetmek keyifli. Ama dövüş sistemi de The Veilguard’ın neredeyse geriye kalan tüm yönleri gibi etkisini kaybederek, yüzeysel tarafını ortaya çıkarıyor. Karakter tasarımındaki genişliğin aksine herhangi bir aksiyon sekansında deneysel davranmak savaşların genelde çok uzun sürmesine ve daha sıkıcı hale gelmesine sebep olabiliyor.

Burada da devreye başarıyla kurgulanmış seviye atlama mekanikleri giriyor. Path of Exile’da gördüğümüze benzer, geniş ve esnek bir beceri ağacı, karakterinizi güçlendirdiğini doğrudan hissettiğiniz eşya geliştirmeleriyle desteklenmiş. Böylece kendi oyun tarzınızı kurgulayabiliyor ve yoldaşlarınızla beraber farklı dövüş kombinasyonları oluşturabiliyorsunuz.

Aksiyon ve karakter geliştirme yönleri Dragon Age: The Veilguard’ı serinin önceki halkalarından daha iyi kılan yegane yönleri. Ancak konu bir RPG olduğunda – ki bir BioWare RPG’si ise – inandırıcı bir dünya ve gerçekçi diyalogları, harika dövüş mekaniklerine tercih ederim. Dolayısıyla bir RPG oyunu olarak The Veilguard’ı öne taşıması gereken şey dövüş sistemi değil, bir RPG’yi iyi kılan unsurların iyi bir karışımı olmalıydı.

The Veilguard’ın Derdini Anlamamak İmkansız Gibi

The Veilguard’ın ana hikayesi serinin geriye bıraktığı mirasın yanı sıra oyuncuların idrak becerileriyle de dalga geçiyor gibi hissediyorum. Ana hikayenin tamamı sığ ve tahmin edilebilir olmakla kalmamış; her fırsatta da oyuncunun gözüne sokulmuş.

Oyuncuya derdini anlatmak bir kenara, oyuncuya hiçbir şey söylemeyen Elden Ring gibi devlerin endüstriyi fethettiği bir ortamda The Veilguard size alfabeyi henüz yeni öğrenmişsiniz gibi davranıyor.

Bir RPG oyunu olarak karakterinize derinlik katmanıza da izin vermiyor. Dolayısıyla geriye her şeyin gözünüze sokulduğu, adeta sarıp sarmalandığınız ve sadece iyi ya da iyi ve kızgın biri olabildiğiniz bir hikaye kalıyor.

Kötülerin adeta kimyasal ile yıkanarak resmedildiği The Veilguard’da etik olarak hiçbir gri alan da kalmamış. Serinin ilk oyununda bir aileyi katleden mahkum bir Qunari’yi yoldaş edinip mental yolculuğuna tanık olabiliyor, Dragon Age 2’de aklını yitirmiş bir katile merhamet edebiliyorduk.

Bu kararlar karakterimizin öyküsünü doğrudan etkiliyor ve fantastik bir gerçeksizlik içinde çeşitli gerçekçi etik ikilemler ortaya çıkarıyordu. Eski Dragon Age, bizi rahatsız eden olayları fantastik düzlemde tasvir edişiyle modern ve gerçekçi kalabilmişti. Yeni Dragon Age ise modern olabilmek için Netflix’in gençlik dizilerine özenen bir seri diyalogla karşımıza çıkmış.

Burada mesaj verme derdi ve woke culture hedeflerinden bahsetmediğimin altını çizeyim. Kaldı ki bu tür mesajlar göze sokulduğunda bile ürünün özünde anlamlı bir şey bulabiliyorsam, hiçbir temsiliyet derdinden elbette rahatsız olmuyorum. Neden olayım?

Ancak ürünün özü salt mesajlardan oluşuyorsa – mesaj her ne olursa olsun – ne bana geçtiğini hissediyorum, ne de mesajları oraya yerleştirenlerin samimi olduğuna inanıyorum.

Son Söz

BioWare her ne kadar Mass Effect 3’ten bu yana prodüksiyon değerleri açısından en iyi oyununu ortaya koymuş olsa da aksiyon formüllerinde bile risklerden kaçınması üzücü. Öyle ki Rook’un sandıkları açış şeklinden, oyunun sunum tercihlerine kadar pek çok noktada God of War kötü bir şekilde taklit edilmiş. Geriye orijinal hiçbir yanı kalmayan, Dragon Age ile hiçbir bağı olmayan ve RPG türüne yeni başlayan oyuncular için zar zor keyifli olabilecek bir oyun çıkmış.

The Veilguard’ın göze sık sık batan olumsuz yönlerinin önüne geçebilecek, modern hedeflerle yüklü sığ diyaloglarını görmezden gelmenizi sağlayabilecek harika yönleri de yok. Ancak dinamik dövüş sistemi, seviye mekanikleri, sinematik sekansları ve harika grafikleri ile sizi bir süre memnun edebilir.

Fakat Dragon Age: Origins ile başlayan, Dragon Age 2 ile sendeleyen ve Dragon Age: Inquisition ile çok daha büyüyebileceğinin sinyallerini veren BioWare’in Dragon Age efsanesi, her yönüyle sığ, nereye hitap edeceğini bilmeyen, ambalajı parlak ancak içi boş bir ürün olan The Veilguard ile adeta yere çakılmış.

Olumlu

• Thedas harika görünüyor
• Detaylı karakter editörü
• Seviye atlama ve gelişim deneyimi harika
• Onlarca farklı erişilebilirlik seçeneği

Olumsuz

• İnandırıcılıktan uzak, sığ diyaloglar
• Her yönüyle tahmin edilebilir, basit bir ana hikaye
• Derinlikten uzak karakterler
• Dragon Age serisini harika kılan her şeye sırtını dönen seyreltilmiş RPG mekanikleri

The post Dragon Age: The Veilguard İnceleme: Derinlikten Korkan Bir RPG appeared first on SaveButonu.

Striking Distance imzalı Redacted, The Callisto Protocol evrenine yepyeni bir estetik ve tamamen farklı bir türde yeni bir kapı açıyor. Black Iron Hapishanesi’nde geçen korku hayatta kalma serüveninden sonra hızlı, keyifli ve beklenmedik kadar derin bir roguelike deneyimi bizi bekliyor.

Dead Space efsanesine imza atan Glen Schofield ve ekibi The Callisto Protocol ile karışık incelemeler almış ve beklediği olumlu tepkiye ulaşamamıştı. Krafton nezdinde de büyük bir başarıya dönüşmeyen The Callisto Protocol, doğru yaptığı pek çok şeye rağmen rağmen olumsuz yönleri göze daha çok batan bir oyun olmuştu.

Çıkışından 2 yıl sonra Striking Distance’ın Black Iron ile işi bitmemiş gibi görünüyor. REDACTED ise kuzeni The Callisto Protocol’un taşıdığı yüksek prodüksiyon değerlerini taşımamasına rağmen şaşırtıcı şekilde derin ve bağımlılık yapıcı bir formüle sahip.

Cilası Tam, Temelleri Sağlam Bir Roguelike

Redacted, roguelike türünün yeni kralı Hades’ten ve elbette türün başarılı diğer örneklerinden bolca örnek alıyor ve kendini onlardan ayırma konusunda da çok da iddialı değil. Dolayısıyla başlarda herhangi bir roguelike gibi hissettirebiliyor. Ancak oynadıkça onu daha fazla tercih etmenizi sağlayacak bazı orijinal yanlara da sahip.

Bu noktalara gelmeden önce Striking Distance’ın roguelike temellerini çok iyi cilaladığını belirtmek gerek. Birçok roguelike oyunun düştüğü ”gelişememe hissi” tuzağına düşmeyen Redacted, punk-rock estetiğiyle sunduğu küçük çaplı yenilikler ve oyunu benzersiz kılan Rivals mekaniğiyle hem kısa hem uzun oynanış seanslarında geliştiğinizi hissettirmeyi başarıyor.

Virüsün kasıp kavurduğu Black Iron Hapishanesi’nden sizinle birlikte kaçmaya çalışan diğer hayatta kalanlara karşı mücadele etmek çok keyifli olabiliyor. Turları adil bir şekilde zorlayıcı hale getiren bu sistem, farklı biyomlara göre farklı tehditler sunan düşmanlar ile birleştiğinde ortaya zorlayıcı ve oldukça eğlenceli bir roguelike formülü çıkıyor.

Ancak şiddet dolu bir çizgi romandaymışsınız gibi hissettiren Redacted’ın yakın dövüş elementleri çok güçlü değil. Her ne kadar demir sopayla yaratıklara vurmak kadar ağır ve sağlam hissettirse de, bunu çok uzun süre yapacağınız bir oyun için yeterince keyifli değil. Burada neyse ki devreye ateşli silahlar ve ilginç beceriler giriyor ve oyunun yüzeysel yakın dövüş formülünü güçlendiriyor.

Redacted’ın Roguelike Tarifini Sevdik

Kökleri oyun tarihinin ilk günlerine kadar giden roguelike türünün merkezinde oyuncuyu yeniden oynamaya itecek bir motivasyon kaynağı yer alır. Daha iyi bir silahın veya daha etkileyici bir yeteneğin kilidini açmak, sonraki turların daha kolay geçmeyi sağlamak için elzemdir.

Ancak bunun için oyuncunun daha sonraki seviyelere geçmeyi istemesi gerekir. Oyuncuda bu isteği oluşturmak için başta harika çalışan temel mekaniklerin yanında destekleyici birçok unsur olmalıdır. Heyecanlı boss dövüşleri, ekranı renk cümbüşüne boğan ve birbirinden çok farklı yeni silahlar veya her bölümde büyük değişiklikler gösteren bir ana karakter bu unsurlardan birkaçıdır.

Redacted’ın geliştirici ekibi roguelike oyunları başarılı kılan bu kritik unsurları çok iyi anlamış. Ancak kavradıklarını oyuna geçirme noktasında birkaç problem yaşadıkları belli. Çünkü Redacted’ta bir sonraki silahın kilidini açmak çok uzun sürebiliyor. Ya da bir sonraki silaha giden o yolculukta dövüş sistemi uzun süre tatmin ediciliğini koruyamayabiliyor.

Bunun yanı sıra oyunun zengin bir deneyim sunmak için eklediği passcodes mekaniğinin peşine düşmek de keyifli bir aktiviteden çok göreve dönüşüyor. Bunların üzerine çok değişiklik göstermeyen bir harita ve düşman tasarımı Redacted’i türün içinde bir unutulmaz olmasının önüne geçiyor.

Ancak tüm olumsuz yanlarına rağmen turları çok daha keyifli kılan Rivals sistemi, çizgi romandan çıkmış gibi hissettiren estetik tarzı ve başarılı yetenek sinerjileriyle Redacted kesinlikle iyi bir roguelike denemesi. Özellikle Hades hayranlarının Redacted’de sevecek çok şey bulacağını düşünüyoruz.

Son Söz

REDACTED, her ne kadar Hades ve izinden giden yapımlardan bolca ilham alsa da, kendine has mekanikleriyle iyice kalabalık hale gelen roguelike türü içinde dikkat çekmeyi başarmış. Taviz vermeyen temel mekanikler, bağımlılık yaratan oynanış döngüsü ve taze bir soluk getiren Rivals sistemiyle türün hayranlarının yeni favorisi olabilir.

Olumlu

• Türün son dönemdeki en yenilikçi örneklerinden biri
• Rivals sistemi turları çok daha keyifli kılmış
• Black Iron’un karanlık atmosferinden çıkan punk-rock çizgi roman estetiği harika

Olumsuz

• Hades’in belirlediği standartların takipçisi olmaktan öteye geçemiyor
• Yakın ve menzilli dövüş mekanikleri uzun süre keyifli kalamayabiliyor

The post REDACTED İnceleme: The Callisto Protocol Evreninde Roguelike Rüzgarı appeared first on SaveButonu.

12 yıl sonra elimizde gerçekten iyi bir Silent Hill oyunu var. Ve bunu söylemekten çok büyük mutluluk duyuyorum. Kemerlerinizi sıkı bağlayın çünkü sizleri Sessiz Tepeye, lanetli kasabaya bir yolculuğa çıkaracağım. İncelememizde az düzeyde sürprizbozan olduğunu belirtmek isterim.

Silent Hill 2 Remake – Tebrikler Bloober Team!

İncelemeye başlamadan geliştirici ekip Bloober Team ile ilgili bir parantez açmak istiyorum. Polonya menşeili geliştirici herkesin beklentisini altüst etti.

İlk gösterilen fragmandan itibaren Silent Hill 2 Remake’e büyük bir ön yargı vardı. Malumunuz Calut’un karşısındaki Davut olmak pek kolay değil. Hele ki Bloober gibi iyi oyunları olan fakat başyapıt seviyesinde bir iş ortaya koyamadıysanız…

Gönül rahatlığı ile söyleyebilirim ki Bloober bütün ön yargıları kırmış. Oyun bildiğimiz, tanıdığımız ve çok sevdiğimiz Silent Hill 2’nin modern platformlara kusursuz bir teşrif edişi olmuş. Hatta orijinali yeni nesil standartlara taşımanın da ötesine geçerek, geliştirici ekibin kendi yorumlarını, hatta hayranlıklarını da görmek mümkün.

Serinin önceki oyunlarına imza atan Double Helix ve Climax gibi stüdyoların düştükleri hatalara düşmemişler. Silent Hill’i ve Silent Hill 2’yi çok iyi anlamışlar. Bloober Team’i gönülden tebrik ediyorum.

“Ölü birisi mektup yazamaz…”

Silent Hill 2’nin merkezindeki karakter James Sunderland, üç yıl önce vefat eden eşi Mary’den bir mektup alır. Mary mektubunda James’i Silent Hill’de onlar için özel olan yerde beklediğini söylemektedir. James Silent Hill’e gitmeli, karısını bulmalı ve kendisiyle yüzleşmelidir.

Daha ilk dakikalardan aklınıza takılan merak kancası sizi oyunun sonuna kadar götürüyor. Bunun yanı sıra hikâyeye eklenen yan karakterler ile hikâye genişletiliyor. Ana odak Marry’i bulmak olsa dahi yan karakterlerin hikayelerini dinlemek de çok ilginç.

Silent Hill 2 bırakın türdaş oyunları, eğlence dünyasında bile işlemesi çok güç temalara sahip. Bu patlamalar, aksiyon sekansları ve uçuk, karikatür karakterlerin bulunduğu bir oyun değil. Bu hikaye hayatın içerisinden, mahallede ya da yakınlarınızdan duyabileceğiniz bir hikaye.

Bununla beraber bu olgun temaları felsefi ve sürreal anlatım ile birleştirmek büyük bir meziyet. 2001 yılında çıkan oyun bunu başarıyla yapmıştı. 2024 yılındaki yeniden yapımda bu seviyeyi bir üst noktaya taşıyor.

Hikaye Anlatısını Genişletmek

İyi bir hikayeye dokunmak yada değiştirmek kolay bir iş değildir. Nitekim Bloober Team’de bu hikayeyi değiştirmek yerine etkili bir şekilde genişletiyor. Orijinal oyunda boşluk hissi yaratan sahneler yerine yeni ara sahne ve diyaloglar öne çıkıyor.

Bu sayede hikaye bütünlüğü ve anlatım da çok daha iyi bir seviyeye gelmiş. Fakat süreçte sevdiğimiz Silent Hill ruhu bozulmamış.

Özellikle yan karakterlere eklenen yeni ara sahneler onların psikolojisini daha iyi anlamamıza yardımcı oluyor. Fakat ara sahnelerin 30 FPS’ye kilitli olması oyunun küçük, fakat kendini hissettiren olumsuz yönlerinden biri olmuş.

Bununla beraber çevresel hikaye anlatımı da oldukça kuvvetlendirilmiş. Orijinalde birbirinin aynısı gibi hissetteren odalar vardı. Lakin Remake bu anlatıyı adeta redderek kendi imajını ortaya koyuyor.

Girdiğiniz her bir apartman dairesi ya da hastane odası özel hissettiriyor. Orada kalan aileden ya da hastadan izler görüyorsunuz. Elbette ki birbirine benzeyen odalar hiç yok değil. Fakat yine de özenilmiş bir çalışma olduğu ortada.

“Huzursuz Rüyalarımda O Kasabayı Görüyorum”

Silent Hill demek atmosfer demektir. Sisli kasabada gezinmek, yavaş yavaş sokakları ve evleri keşfetmek, oyunun en güçlü yanlarından biridir. Geliştirici ekip de yeniden yorumladıkları kasabayı gezip görmenizi, araştırmanızı istiyor.

Özellikle Resident Evil 3 Remake’de Raccoon City’i gezmek ve dolaşmak istemiştim. Ancak oyun bunu sağlayamamış, kısıtlayıcı yapısıyla kanımca bir fırsatı elinden kaçırmıştı. Fakat Konami ve Bloober Team, Silent Hill’i yeniden tasarlarken kısıtlamalar yapmamış. Rüyalarımızda gördüğümüz bu kasabayı dilediğimiz gibi gezebiliyor ve keşfediyoruz.

Elbette, burada bir açık dünya formülünden bahsetmediğimin altını çizeyim. Bir nevi büyütülmüş koridorlardan geçiyorsunuz aslında. Ama oyun bunu hem atmosfer olarak hem de bölüm tasarımı olarak o kadar iyi saklıyor ki, her sokak farklı hissettiriyor.

Apartman ve hastane gibi ana bölümlerin atmosferi de bir o kadar güzel ayarlanmış. Karanlık atmosferin yanı sıra kullanılan ses efektleri ve renk paleti sizi oyunun içine sokuyor. Ayrıca öteki dünya konsepti ve atmosferi de iyi işlenmiş. Her şeyin çürüdüğü bu dünyada kendinizi hiçbir zaman güvende hissetmeyeceksiniz.

Bir Elimde On Dörtlü, Bir Elimde Sopa

Silent Hill 2 artık oynanılamayacak kadar eski bir oyundu. Oyun tasarımı ve bulmacaları bir yana savaş sistemindeki hantallık pek iyi yaşlanmadı.

Serinin büyük bir hayranı olarak ben bile Silent Hill’e hantal oynanışı yüzünden geri dönmek istemiyordum. Gösterilen her fragman savaş sisteminin de iyi olmayacağı hissini artırıyordu. Nitekim Bloober daha önce hiçbir oyununa savaş sistemi eklememişti.

Tahmin ettiğiniz gibi bu konuda da geliştirici ekip beklentilerimizi altüst etti. Silent Hill 2’nin dövüş sistemi kendi içerisinde yeterince başarılı. Ancak burada beklentiyi “hayatta kalma” kurmakta fayda var. Eğer ki Resident Evil 4 Remake ya da Alan Wake 2 tarzında bir aksiyon bekliyorsanız hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz.

Savaş sisteminin temeli uzun ve yakın mesafeli silahlarınızı birleştirmenize dayanıyor. Özellikle düşmanları uzun mesafeli silahlar ile sersemletip sopayla dövmek de inanılmaz keyifli.

Bunun yanı sıra düşman saldırılarından kaçınmak içinde bir tuş eklenmiş. Yeni nesil korku hayatta kalma oyunlarında sık sık görmeye başladığımız bu mekanik, savaşların çok daha dinamik geçmesini sağlıyor.

Bu türün temel özelliklerinden kaynak yönetimidir. Üzülerek söylüyorum ki Silent Hill 2 Remake’in kaynak yönetimi pek iyi değil. Özellikle normal zorlukta oyunu oynuyorsanız mekaniklere alıştığınızda hiç zorlanmayacaksınız.

Yüksek zorluk seviyesinde ise kaynak sayısı yine çok fazla. Fakat düşmanlar daha zor ölüyorlar. Siz de pek kolay ölüyorsunuz tabii ki. Burada zorluk seviyesinin iyi ayarlanamadığını düşünüyorum.

Bir korku hayatta kalma türü lensinden baktığında bu zorluk dengesi pek de keyifli değil. Türün temel elementlerinden biri olan kaynak kontrolü formülünün çok iyi olmadığı söylenebilir. Oyunun kanımca en olumsuz yanı da bu.

Modernleştirilmiş Boss Dövüşleri

Patron dövüşlerinden önce kısaca düşman çeşitliliğinden bahsetmek istiyorum. Silent Hill 2’de her bir şeyin anlamı olduğu için düşmanların, dümdüz, rahatsız edici yaratıklar olmadığını belirtmek gerek.

Bu da orijinal oyunda düşman çeşitliliğinde bariz bir azlığı beraberinde getiriyordu. Bloober team bunu da çözmenin bir yolunu bulmuş. Klasik düşmanların yanına öteki dünyaya gittiğiniz anda düşmanlarınız değişik hallere bürünüyor.

Oyunun en beğendiğimiz kısımlarından biri de boss dövüşleri oldu. Piramit kafa bir yana diğer boss dövüşleri de hiç fena değil.

Bu sahneler orijinal oyunda olduğu gibi odanın bir köşesinde sabitlenip silah sıkmanın ötesine geçmiş ve tempo artmış. Hatta bunlardan birisi var ki bu tür oyunlardaki en akılda kalıcı boss dövüşlerinden biri olmuş.

Bulmaca Buldurmaca

Bir korku hayatta kalma oyununun temel öğelerinden birisi bulmacalarıdır. Son zamanlarda giderek basitleşen oyun tasarımları bulmaca mantığını da elimizden aldı aslında.

Artık yeni nesil korku hayatta kalma türü oyunlarda bile sağlam bulmacalara pek rastlamaz olduk. Nitekim ilk Silent Hill’in piyano bulmacasını, Resident Evil 3’ün saat kulesi bulmacasını hep hatırlarız.

Silent Hill 2’de ikonik hale gelmiş tonla bulmaca vardı. Para bulmacası, hapishanedeki üç kilitli bulmaca, labirent…

Bunların hepsi Silent Hill Remake’de korunmuş. Hatta bunların yanına eklenen yeni bulmacalar da oyunun genel dokusuna çok yakışmış.

Bunun yanı sıra bazı bulmacalar da eski oyun zorluğundan çıkarılmış ve layığıyla modernleştirilmiş. Örneğin labirent bulmacası bölüm tasarımına entegre edilmiş. Bunun gibi başarılı modernleştirmeler eski hayranlara selam gönderirken yeni oyuncuları da güzel karşılıyor.

Bulmaca yoğunluğunun orijinal oyuna göre fazla olduğunu da söyleyebiliriz. Artan sayının bunaltıcı olmadığını da eklemekte fayda var. Yein bulmacalar oyunun temposuna yedirilmiş ve akıcılığı bozmamış. Temponun sıkmaya başladığı anda sizi iyice yoracak bir başka bulmaca ile karşılaşılıyorsunuz. Özetle bulmacalar eski nesil oyuncuları sevindirecek, yeni oyuncuları da sıkmayacak.

Silent Hill 2 Remake, Orijinalini Çok İyi Anlayan Bir Oyun

Silent Hill 2 Remake her yönüyle bir tutku projesi olduğunu hissettiriyor. Konami’nin kendi takımı geliştirseydi bile bu kadar başarılı bir iş ortaya koyar mıydı emin değilim.

Bloober team Silent Hill 2’nin tüm felsefesini iyi anlamış ve oyunu tamamen buna göre tasarlamış. Stüdyo işi ilk aldığında kendilerinin de büyük bir Silent Hill hayranı olduklarını açıklamıştı.

Sadece sözde kalmayıp bu hayranlıklarını en küçük easter egglere kadar yaymışlar. Silent Hill 3’ün “Its Bread” repliğini, 209 numaralı odadaki fısıltı, Comic Sans fontlu tabelanın oyunda bulunması gibi fan servisler de oyuna eklenmiş vaziyette.

Ses aktörlerini de tebrik etmek istiyorum. Duyguyu tam olarak oyuncuya geçirmeyi başarıyorlar. Yeni motion capture ve kayıtlar konusunda gerçekten iyi bir iş ortaya koymuşlar. James’in acısını, hüznünü ya da Angela’nın sinirini oynarken hissedebiliyorsunuz.

Müzikler ve Teknik Detaylar

Akira Yamaoka, oyun dünyasının en büyük bestecilerinden biri. Silent Hill 2’de de imzasını hissetmek mümkün. Bu sefer Yamaoka bestelediği yeni parçaların yanı sıra eskilerini de yeniden yorumlamış.

Yamaoka sadece müzikleri değil aynı zamanda ses tasarımı ile de oyuna damgasını vurmuş. Ağlayan kadınlar, acı çeken varlıklar, kapı gıcırtıları ve sürekli ensenizde hissettiren varlıklar…

Hepsi Yamaoka’nın ses tasarımı ile birleşince bir inanılmaz rahatsız edici bir atmosfer sizi bekliyor. Özellikle öteki dünyada geçirdiğiniz vakitte mekanik seslerden baya bir rahatsız olacaksınız.

Oyunu PlayStation 5’de performans modunda 60 FPS’yi hedefleyerek oynadım. Unreal Engine 5 oyun motorunu kullanan Silent Hill 2 Remake performans konusunda beni üzmedi. Katlar arası değişim yaparken yüklemelerden dolayı ani FPS düşüşleri yaşandı ama yine de oynanmayacak seviyede bir oyun olmamış.

Bununla beraber oyunun performans modunda bile harika gözüktüğünü söylemek isterim. Kaplama kalitesi, yüz animasyonları, çevre detayları ve ışıklandırmalar gayet başarılı olmuş.  Özellikle son yıllarda performans modunda çamur gibi gözüken oyunların yanında çok iyi duruyor.

Silent Hill 2 Remake – Son Söz

Yıllar yıllar sonra iyi bir Silent Hill oyunu oynadığımız için inanılmaz keyifliyim.  Silent Hill 2 Remake, 2001 yılında Team Silent’ın ortaya koyduğu hikayenin ne kadar muazzam olduğunu bir kez daha gösterirken, iyi bir remake projesinin nelere kadir olduğunu da kanıtlıyor. Orijinale sadık, unutulmaz bir yapım.

Bu oyunun çok satmasını ve bir zamanların efsane oyun devi Konami’nin geri dönmesini istiyorum. Umuyorum ki Silent Hill: Townfall ve Silent Hill f’de bu oyun kadar güzel ve başarılı olur.

Olumlu

• Derin ve felsefi hikâye
• Rüyalara giren atmosfer
• Yenilenmiş sinematik ve çevresel anlatım
• Savaş sistemi
• Bulmacalar
• Grafikler

Olumsuz

• Kaynak ve envanter yönetimi türe göre zayıf
• Ara sıra FPS düşüşleri yaşanıyor.
• 30 FPS’ye kitli ara sahneler

The post Silent Hill 2 Remake İnceleme: Bir Efsanenin Yeniden Doğuşu appeared first on SaveButonu.

F1 24 inceleme dosyası ile karşınızdayız. F1 23 ile son yılların en iyi F1 oyunlarından birini çıkaran Codemasters, bu sefer eşit seviyede beğeni toplayamamış gibi duruyor. Bu tartışmalı ve kaotik çıkışın ardından bakalım F1 24 bizde nasıl bir izlenim bırakmış…

EA tarafından satın alınmasının ardından F1 serisinde her geçen sene önemli değişiklikler yapan Codemasters, kimi zaman ağır eleştirilere maruz kalırken kimi zaman da hayranlar tarafından övülmeyi başarıyordu. F1 23 Codemasters’ın son yıllardaki en çok övgü alan oyunlarından biri olmayı başarırken, F1 24 ise aynı coşkuyla karşılanmadı demek mümkün.

F1 23 ile birlikte hayatımıza dahil olan arayüz değişikliği aynı şekilde yer alırken hayranların yıllardır umut ettiği oyun motoru değişikliğini ne yazık ki bu oyunda da görmek bizlere nasip olmadı… F1 24 de Codemasters’ın F1 2009’dan beri kullandığı EGO motoruyla piyasa sürülerek Unreal Engine 5 dedikodularına bir son vermiş.

F1 24’ün çıkışı öncesi paylaşılan bazı videolarda gördüğümüz sürüş motoru o kadar kötü bir izlenim uyandırmıştı ki serinin fanları oyunu almaktan vazgeçme noktasına gelmişti. Ancak oyunun son sürümünde görüyoruz ki erken erişim sürümlerindeki hataların ciddi bir kısmı düzeltilmiş.

Yeni Kariyer Modu

F1 24 inceleme dosyamızın devamında değineceğimiz konu ise hayranlar tarafından uzun süredir talep edilen bir değişiklik: Kariyer modunun geliştirilmesi. Evet uzun süredir ilk defa Codemasters kariyer modunda değişiklikler yapmak üzere kolları sıvamış, geliştirmeler çok büyük heyecan yaratmayı başaramasa da yıllar sonra pozitif değişiklikler görmek bizi mutlu etti.

Kariyer modunda artık pistteki 20 sürücünün yanında artık Ayrton Senna, Michael Schumacher gibi efsaneleri de ana karakterimiz olarak seçebiliyoruz. Hatta Montoya ve James Hunt gibi isimlere de “icons” adı verilen bu yeni sürücü paketiyle ulaşmak mümkün! Ayrıca mevcut sürücülerin yüzleri yeni teknolojiyle tekrar taranarak daha gerçekçi bir görüntü oluşması da sağlanmış.

Bunun yanında yeni eklenen görev sistemiyle yarış mühendisiniz tarafından size yarış esnasında görevler verilebiliyor. Fikri beğensek de görevler bir süre sonra çok jenerik olabiliyor ve yarışın mevcut ilerleyişiyle dengeli bir his yaratmıyor.

Kendi deneyimimde hata yapmayan yapay zekalı sürücülerden dolayı ben olay çıkarmazsam olaysız geçen yarışlar ne yazık ki ruhsuz ve heyecansız bir kariyere yol açıyor.

Bir diğer olumlu gelişme ise eskiden “Acclaim” sistemi olarak bilinen sürücünün itibar seviyelerinin artık “Recognition” sistemi adı altında yeni bir anlam kazanması olmuş. Artık çok daha fazla faktöre bağlı olan Recognition sistemiyle takım içinde verilen kararlar, araçların ve taktiklerin öncelikler bile değişebiliyor. Ayrıca sözleşme görüşmeleri eski düz ve basit çizgisinden uzaklaştırılarak bu şekilde gerçek bir “görüşme” havasında geçmeye başlamış. Oyuncular diğer takımlarla gizli görüşmeler yapabiliyor ancak bunu yapmak için de önemli bir riski göze almanız gerekiyor, takımınızın durumu öğrenmesi! Takımınız gizli görüşmelerden haberdar olursa itibarınız zedelenebilir.

Yeni kariyer sisteminde en beğendiğimiz noktalardan biri ise artık Ar-Ge kaynaklarının takımdaki iki sürücü arasında paylaştırılması ve geliştirmelerin “Recognition” durumunuza göre bölüşülmesi oldu. Artık takım stratejik kararlar verebiliyor ve kime öncelik vereceğini seçebiliyor!

Yeni Sürüş Deneyimi

Yüksek hızlarda oluşan yere basma kuvveti sebebiyle artan aerodinamik yol tutuşu ve düşük hızlarda yararlandığımız mekanik yol tutuşu arasındaki farkı rahatlıkla hissedebiliyoruz. Yere basma kuvvetinin devreye girmesiyle birlikte yüksek yol tutuşuyla rahatlıkla virajları dönebilirken, düşük hızlı virajlar ne yazık ki biraz can sıkıcı hale gelmiş.

Artık klavye ve kumandayla daha rahat oynanabilecek hale getirilen oyunda doğru setupları kullanarak sürüşten daha fazla zevk alabiliyorsunuz.

Sürüş mekaniklerinin oyun çıktığından beri birkaç defa değişmesi oyuncuların oyuna ne tepki verecekleri konusunda şaşkınlık yaşamasına da sebep oldu tabi. Oyunun erken erişim sürümlerinde ve ilk çıktığı zamanlarda karşılaştığımız korkunç mekanikleri büyük tepkiler aldıktan sonra F1 23’e benzer bir hale getirilmiş ve oyunculara tekrar keyifli bir sürüş sunmuştu.

Tabi geliştirmelere rağmen araçların yavaş virajlarda garip davranması, pistlerde “tümsek” benzeri yapıların sürüşü bozması, “kerb”lerin tutarsızlığı, frenajın zorlaşması gibi faktörler sürüşten aldığımız keyfi azaltacak yönde etki etmiş…

Tüm faktörler göz önüne alındığında F1 23’ten sonra F1 24’ün sürüş hissinin “vasat” kaldığını söylemek mümkün.

İşlevsizliği Devam Eden F1 World’e Yeni Ekleme: Fanzone

İlk çıktığı günden beri hiç sevemediğimiz F1 World’e Fanzone isimli yeni bir ekleme yapılmış. Oyuncular, bu özellikle birlikte gerçek hayattaki F1 2024 sezonundan en sevdikleri sürücüyü ve takımı temsil edebilecekleri odalar oluşturabilecekler. Oyuncular bazı görevleri tamamlayarak liderlik tablosunda yükselebilecek.

Görsellik

Herkesin hemfikir olduğu bir konu ise F1 24’ün şu ana kadarki en güzel görünen F1 oyunu olduğu! Yeni teknolojiyle taranan pistler, araçlar ve sürücüler sayesinde oyun artık bir paket halinde çok daha gerçekçi hissettiriyor.

Fiyat

Artık maalesef böyle içerikler yazarken oyuna verdiğimiz puanda göz önüne almamız gereken bir parametre de oyunun vadettiği şeylere karşılık istediği para oluyor. 70 dolarlık bir fiyatla piyasaya sürülen temel sürüm ülkemizde 2300 TL civarı bir değere sahip oluyor. Bu durum da artık oyunu arkadaşlarımızla oynamamızı imkansız hale getirirken, eski lig yarışlarını, popüler klipleri, oyuna karşı o büyük ilgiyi de görmemiz gittikçe zorlaşıyor. F1 24 her ne kadar keyifli bazı yeniliklerle gelmiş olsa da 70 dolarlık fiyat etiketini hak ettiğini söylemek bir hayli zor.

Artılar

• Yeni kariyer modu
• “Icon”lar sayesinde efsane sürücülerle yarışma deneyimi
• “Recognition” sistemiyle birlikte sözleşme ve Ar-Ge süreçlerinin detaylanması
• Sürücü yüzlerinin ve yarış pistlerinin yeni teknolojiyle taranması

Eksiler

• F1 23’ten sonra vasat hissettiren sürüş deneyimi
• Her sene gittikçe artan tekrar hissi
• Online lobilerdeki bekleme süresi ve bitmek bilmeyen buglar
• 70 dolarlık fiyat etiketi

Sonuç

F1 24 inceleme dosyamızın sonuna geldik! F1 24 yenilikçi kariyer modu geliştirmeleri ve görsel kalitesiyle ön plana çıkmayı başarırken tutarsız sürüş modeli, heyecanını kaybeden online modları ve 70 dolarlık fiyat etiketiyle bizden 10 üzerinden 7 alabildi.

Oyuna siz de Steam mağazası üzerinden ulaşabilir ve kendi deneyimlerinizi bizimle paylaşabilirsiniz.

The post F1 24 İnceleme Dosyası: Yılın En Tartışmalı Yarış Oyunu appeared first on SaveButonu.